Studenten Jaan Willems en Jana Di Seri aan de Sociale Readaptatiewetenschappen op het UCLL hebben tijdens hun stage bij Let Us Change heel wat te vertellen over hun belevenissen. Ze geven bijles, leren de kinderen en het personeel steeds beter kennen en groeien uit tot een waardevolle kracht binnen de organisatie. Lees hier hun verhaal:

 

15/10

Jana: “Zaterdag zijn we met de grote jongens de Tabor mountain opgegaan. Het was voor hen heerlijk om enkel met de boys een uitstap te maken. Samen beklommen we de berg op weg naar de top. Het was grappig om te zien dat de jongens de berg met hun slippers opwandelden. Hoewel wij betere schoenen hadden voor dit soort activiteit wandelden zij veel stabieler. Voor hen was het dan ook hilarisch om te zien als we bijna uitgleden. Toen we boven aankwamen genoten we van elkaars gezelschap, het adembenemende uitzicht en een lekker koekje. Om terug beneden te geraken hebben we heel veel hulp van hen gekregen. Hierdoor zijn we weer wat dichter naar elkaar toegegroeid. Voor mij was het tot nu toe een van de zaligste dingen die ik hier al heb mogen doen!”

 

08/10

Jaan: “Morgen is Jana jarig en dat konden de kindjes niet zomaar voorbij laten gaan. Verrassingsfeestje!”

 

28/09


Jana: “Ik kan niet geloven dat we hier al bijna 2 weken zijn. Ik heb mijn ogen hier al serieus opengetrokken. Ik heb me al enthousiast, overweldigd, verbaasd, geliefd… gevoeld. De verschillen tussen België en Ethiopië zijn op sommige vlakken overduidelijk. Zo heeft er nog nooit iemand mij opgemerkt en mij nageroepen omdat ik blank ben, had ik het in België verschrikkelijk gevonden als ik zou zien dat mijn koffietas uitgewassen wordt in een bak water waarvan je niet weet hoelang die er al staat. Ook heb ik mij nog nooit zo goed geamuseerd met kroonkurken zo dicht mogelijk bij de muur gooien. Het is misschien raar om na een week al te zeggen dat ik mij al thuis voel in Hawassa. Dit komt onder andere ongetwijfeld door het enthousiasme en de warmte van de kinderen bij LUC! De kinderen in het babyhuis zijn enorm energiek. Als we er ’s middags bij hen vertrekken omdat ze een dutje gaan doen, zijn we zo uitgeput dat wij ook wel een middagdutje zouden willen doen. In het meisjeshuis staan ze altijd wel klaar om ons nieuwe spelletjes te leren. Dit draait meestal uit in een lachbui omdat ik dan foutjes maak. Hoewel ik niet kan voetballen zijn de grote jongens er toch in geslaagd mij op het voetbalveld te krijgen. Wie weet kom ik terug naar België als een echte voetbalfan. Kortom ben ik enorm dankbaar dat ik al deze schatten mag leren kennen!”