Onze grootste bezigheid, hier draait het allemaal om. In onze twee huizen wonen meer dan 80 kinderen, die vroeger allemaal op straat leefden. Ze bedelden om rond te komen. Het begon bij één kindje, en nu… Let Us Change is naar de Ethiopische wetgeving voogd over al deze kinderen.

2 Tehuizen

We spreken altijd over het jongenshuis en het meisjeshuis, maar zo eenvoudig is het niet. In het jongenshuis wonen de grote jongens vanaf 8 jaar en alle baby’tjes en kleuters tot 5. Deze combinatie werkt heel goed, omdat de grote jongens in dit tehuis een voetbalveld voor de deur hebben, en omdat ze ook heel goed omgaan met de kleintjes. In het meisjeshuis wonen alle meisjes vanaf 5 jaar, en de jongens tussen 5 en 8 jaar. De grote meisjes, nu al echte jongedames geworden, begeleiden de kleinere jongens zeer goed.

Deze kinderen hebben hun eerste levensjaren op straat doorgebracht in de kou, met eenzijdige voeding en vooral: zonder liefde. Als ze nog ouders hadden op straat, waren zij maar gewoon het hulpmiddel om meer te verdienen voor hen. Sommige kinderen zijn ooit gescheiden geraakt van hun ouders, anderen zijn wees. Hoe lang ze ook op straat hebben gewoond of hoe oud ze ook zijn, ze hebben dingen gezien die kinderen niet zouden mogen zien. Ze hebben dingen meegemaakt die je niemand toewenst.

In onze opvangtehuizen proberen we dat allemaal achterwege te laten, en we zorgen ervoor dat de kinderen op elk vlak geholpen worden. We vinden dat kinderen vooral nood hebben aan gezond eten, goed onderwijs, spelen en liefde. Ze krijgen dat allemaal bij ons. Je kan niet zomaar iets doen voor hen, zonder voor de andere dingen te zorgen. Een straatkind dat naar school gaat, heeft nog altijd honger. We geven hen het totaalpakket.

Als ze van school komen, krijgen ze een vieruurtje, spelen ze samen en is er ook tijd voor extra bijles. Deze bijles zorgt ervoor dat ze het allemaal goed doen op school, en velen zelfs zo goed dat ze een jaar mogen overslaan.

Vroeger keken de mensen op hen neer wanneer ze over straat liepen, nu kunnen mensen terecht opkijken naar onze kinderen. Veel van hen kunnen schaken, ze doen het goed op school, maar vooral: ze zijn ongelooflijk lief. Ze zijn dankbaar op een manier dat je niet voor mogelijk houdt, want ze weten perfect van waar ze komen.

Maar L.U.C. gaat nog een stap verder, en dat was een moeilijke stap. Veel van onze kinderen hebben nog een moeder, de vader is meestal onbekend. Maar als de moeder vraagt om voor haar kind te zorgen, krijgen we meteen ook de vraag of we haar ook kunnen helpen. En eigenlijk is dit heel logisch, helaas. Op straat was het kind degene die het meeste verdiende. Zonder kind, verdient de moeder als bedelaarster niets meer. Ze kan ook niet zomaar beginnen werken, dat is bijna onmogelijk als je op straat slaapt. Voor deze moeders, en andere gezinnen, oudere en zieke mensen zijn wij dan ook kleine huisjes beginnen huren. Meer daarover kan je hier lezen.