Nagellak en criteria

Al lang planden we meer kinderen. Gezocht achter een tweede huis, en niet gevonden. We wilden niet opgeven. We hebben het bestaande huis aangepast en er een grote slaapkamer bijgebouwd. De vrijwilligers hebben die de laatste weken/maanden de kamer volledig in orde gebracht.
Met mensen van de gemeente afgesproken om samen kinderen te gaan zoeken. Zoeken is het niet echt, het is eerder de straten afgaan en ze plukken.
In LUC hebben we altijd de ergste situaties geholpen. Situaties waarvan je soms zou denken dat ze niet mogelijk waren. Ook nu was dat weer een prioriteit voor ons; Meisjes hebben het moeilijker op straat en zijn veel kwetsbaarder. Kleine kinderen kunnen beter geholpen worden. Wezen hebben het minste kans.
Met die instelling gingen we de straat op. Er was politiebegeleiding, mensen op de brommer en Aynalem en ik in een auto erachter. We vertrokken. Na 20 meter stopten we een eerste keer.
2 jongens, broers. Samen nog geen 15 jaar oud, sliepen op een stukje gras en hielden zich warm aan elkaar en aan een stukje karton dat ze verbrandden. Ze kwamen, zoals velen, van het platteland. Hun vader had hen in de steek gelaten nadat de moeder gestorven was. De moeder was gedood door een hyéna. Een politieman, degene met de Kalashnikov vraagt me “wil je ze allebei?”
50 meter verder, we stoppen niet ver van de kerk. Ik stap uit. Onmiddellijk zegt iemand me “get back in, too old”. We nemen een straatjongen achterop de brommer die ons toont waar de meeste kinderen slapen. We komen een gezin tegen met 4 kinderen, en beide ouders. De ouders kunnen amper op hun benen staan, te dronken. de twee kleintjes zijn te jong om op hun benen te staan.
We noteren de namen van de twee oudste jongens.
Aan de kerk komen we meer groepjes bedelaars tegen die willen slapen. We vinden een moeder met haar dochter, samen onder een deken dat we hen een jaar geleden hebben gegeven.
We noteren de naam van het meisje, de moeder wilt er van af. Een naam noteren is geen veilig systeem. Als we de kinderen een dag later verzamelen, kan een ander kind een identiteit stelen. We lakken de kinderen hun nagels. Gelakte nagels betekent: ‘je hebt morgen veel kans om in L.U.C. te belanden.’ Kinderen zonder nagellak zullen door de politie gevraagd worden weg te gaan als ze naar het gebouw van de gemeente komen.
Ik lak de nagels van nog een kindje. De andere geef ik een ballon, hij is te oud voor gelakte nagels.
Aan het busstation zag ik iets wat ik enkel nog maar in de hoofdstad had gezien: een groep van wel 30 kinderen die samen onder een afdak slapen. De politie noemt hen een ‘streetgang’. Ik denk dat ze elkaar gewoon beschermen. Enkele onder hen konden precies niet slapen en waren benzine aan het snuiven. Een politieman vindt 3 jongens van ongeveer 11 of 12 jaar, stoned. Ik krijg de vraag of we ze willen helpen. Aynalem is met andere kinderen bezig. Ik knik nee.
In totaal hebben we bij 20 kinderen de nagels gelakt. 20.
Bij honderden kindjes niet.
Dit was gisterenavond. Tussen 22 U en middernacht hebben we 20 kindjes gezien die binnen onze ‘criteria’ vielen. Weten dat je die kleine mensjes kan helpen is prachtig, weten dat je er zoveel achterlaat is hartverscheurend.
Vandaag, binnen een uurtje komen alle kinderen met nagellak naar het gebouw van de gemeente. Hoeveel we er gaan adopteren weten we niet.
Maar elk kind dat op straat moet slapen is een schande.
Ik ga er nu naartoe, ik hou jullie op de hoogte. Verspreid dit bericht, het helpt misschien om in de toekomst nog meer nagels te lakken.

2 thoughts on “Nagellak en criteria

  • By Yvette Van Gossum -

    Johan, dit is, denk ik, het meest beklijvende verslag van LUC dat ik ooit gelezen heb. Courage!

  • By Sam Firlefyn -

    Hartverscheurend verslag!
    Jullie zijn echt te bewonderen,hou vol, het is zo mooi wat jullie voor de kinderen doen!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *