Welcome back

• By Remke Hendrickx

Plots was het zo ver. Mijn valies inpakken om terug naar huis te vertrekken. Met pijn in het hart gebeurde dat. Op voorhand wist ik natuurlijk dat dit moment eraan zou komen. Laura en ik hadden ons verblijf al verlengd met twee weken, maar de verdediging van het eindwerk en (hopelijk) de proclamatie stonden voor de deur. Ik moest vertrekken. Zo gezegd zo gedaan, een dag later zat ik op de bus naar Addis Ababa, de hoofdstad, om de dag daarna het vliegtuig op te stappen. Als laatste avondmaal bestelde ik natuurlijk Shiro Wot met Indjera! Met tranen in mijn ogen wachtte ik aan de gate, ook op het vliegtuig vond ik het moeilijk mijzelf te bedwingen. Ethiopië heeft iets speciaal veranderd in mij. Wanneer ik nu achter de computer zit denkend aan mijn avontuur komen vooral de warmte, de hulpvaardigheid, het groepsgevoel, het delen en de humor terug naar boven. Thuis komen voelde letterlijk en figuurlijk een beetje koud. Maar dat veranderde snel toen ik mijn mama bij de terminal zag staan!

Opnieuw aanpassen

Toch is terugkomen een hele aanpassing. Zo moest ik bijvoorbeeld naar het shopping center gaan om een nieuwe Belgische simkaart aan te vragen. Ik werd zo wat ziek van het overaanbod en de vele winkels. Mensen lijken hun geluk hier wel te kopen. Ook de ‘biep’ geluidjes in de supermarkt maakten het mij niet gemakkelijk. Dit klinkt misschien raar, maar ik werd letterlijk misselijk van alle mensen die maar kopen en kopen. Ook het feit dat wanneer er een oud vrouwtje de tram opstapt iedereen naar beneden kijkt om niet te moeten opstaan verbaasde mij enorm. Zo’n zaken verbaasden mij voordien al maar nu vallen ze mij nog meer op. Nu ben ik ongeveer tien dagen thuis en begin ik terug te aarden in de Antwerpse maatschappij. Al ben ik erg veranderd na dit avontuur, ik ben nog rustiger en geduldiger geworden. Ik zal niet snel in ‘paniek’ raken voor wat ik nu zie als kleine dingen. Verder heb ik geleerd dat ik niet iedereen kan helpen wat voor mij een grote stap is.  Ik kan zaken meer in perspectief plaatsen en ik stel andere prioriteiten in het leven.

Home is where the heart is

Na dit avontuur besef ik dat ik niet gemaakt ben om heel mijn leven in België te blijven. Ik was en ben nog meer een wereldreizigster, andere culturen intrigeren mij enorm en ik zal deze ook blijven ontdekken. ‘Home is were the heart is’ is een quote die dit avontuur beschrijft. Zit iemand van jullie met de kriebels? Ik zou zeggen: ga ervoor! Het is misschien een cliché, maar je leeft maar één keer. Spijt hebben van dingen die je hebt gedaan komt veel minder voor dan spijt hebben van wat je nooit hebt durven doen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *